"Studio Opinii to internetowa inteligencka gazeta opinii"

Skąd pomysł na Studio Opinii (http://alfaomega.webnode.com)?

Stefan Bratkowski Bogdan Miś: Od pewnego czasu - w sumie koło dwóch lat - trwały dyskusje w grupie wieloletnich przyjaciół, skupionej wokół Stefana Bratkowskiego i Fundacji Centrum Prasowe dla Europy Środkowo-Wschodniej. Dyskutowano o potrzebie stworzenia pisma opinii, adresowanego do dość elitarnego grona klasycznej inteligencji polskiej; pisma takiego na rynku nie ma, nawet bowiem świetna "Polityka" mierzy w czytelnika bardziej masowego. Chodziło przy tym o pismo nieafiliowane przy żadnej partii politycznej, całkowicie niezależne także od biznesu, presji rynku reklamowego itp.

Jak doszło do powstania serwisu?

Stefan Bratkowski: Dyskutujący zespół - którego skład zresztą był zmienny - doszedł do wniosku, że jedyną możliwą formą realizacji takiego pomysłu jest serwis internetowy. Sieć była i jest jedynym miejscem, które pozwala uniknąć wielkich kosztów - a jednocześnie umożliwia dotarcie do obytych z technologiami informatycznymi ludzi młodych. No i do inteligenckich środowisk pozawarszawskich. Nie bez znaczenia jest również i to, że także dostęp do serwisu internetowego jest bezpłatny; polska inteligencja tradycyjnie wszak groszem nie śmierdzi...

Kto tworzy Studio Opinii?

Stefan Bratkowski: Obecnie serwis tworzy stały zespół ok. 15 dziennikarzy o dużym dorobku zawodowym i twórczym, który sformował spółkę z o. o. . Zespół ten sięga z premedytacją tradycjami do dwóch niegdyś ukazujących się legendarnych tytułów prasowych: "Po prostu", rozwiązanego przez władze PRL w roku 1957 i "Życia i Nowoczesności", również karnie rozwiązanego w latach siedemdziesiątych. W skład zespołu wchodzi zresztą kilku dziennikarzy, którzy współtworzyli przed laty oba te pisma.

Poza tym trzonem jest jeszcze spora liczba - obecnie już kilkudziesięciu - stałych współpracowników, wśród których są wybitni polscy naukowcy, kilku świetnych artystów plastyków, bardzo znani dziennikarze współczesnych mediów - ale także ludzie młodzi, których twórczość i poglądy "Studio" zaakceptowało. Wymienimy tu choćby zamieszkałą bardzo daleko od Warszawy świetną prawniczkę, Magdę Jungnikiel, która na naszych łamach błyskotliwie debiutowała. Współpracują z nami także wybitni polscy blogerzy.

Jakie cele stawia sobie Studio Opinii?

Bogdan Miś Stefan Bratkowski: Mówiąc najogólniej: pomoc w budowie w Polsce nowoczesnego republikańskiego świeckiego demokratycznego społeczeństwa obywatelskiego. W naszej witrynie piszemy o tym tak: „Studio opinii“ to internetowa inteligencka gazeta opinii, komentarzy i analiz. Redagujemy ją po to, by elita umysłowa miała swoje miejsce spotkań i dyskursu, możliwie interesującego, u siebie i na swoich warunkach, wolnego od wszelkich zależności, powiązań, politycznej mody, ukrytych intencji, bez oglądania się na „słupki oglądalności“.

Chcemy przestrzegać tu zasad przyzwoitości, zdrowego rozsądku, kultury i... poczucia humoru, dbać o normalność. Czując się odpowiedzialni za to, co wszyscy razem zrobimy z Polską. Z Polską bez numeracji. Oczekujemy współpracy i wypowiedzi wszystkich, którzy mają coś rzeczowego i kompetentnego do powiedzenia, albo przynajmniej – mądrego.

Kim są czytelnicy?

Stefan Bratkowski: Statystycznie: 34% - to mieszkańcy Warszawy, 28% - innego miasta wojewódzkiego, 18% - to mieszkańcy miast powiatowych, 7% wsi. 10% naszych odbiorców mieszka i pracuje poza Polską (w większości także poza Europą).

Rozkład wieku jest wśród ludzi dorosłych zabawnie równomierny: do 20 lat 8%, 21-30 – 16%, 31-40 – 16%, 41-50 – 20%, 51-60 -20%, ponad 61 też 20%. 60% stanowią mężczyźni.

27% naszych Czytelników nie ma wyższego wykształcenia, 73 je ma, w tym 9% ma doktoraty i habilitacje. 9% deklaruje się jako zwolennicy prawicy, 57% - centrum, 26% lewicy reszta (8%) nie ma określonych poglądów. 57% z nich to przedstawiciele zawodów wolnych i twórczych oraz samodzielni biznesmeni; 83% zarabia do 5000 zł, 17% - więcej.

Z czego utrzymuje się serwis?

Stefan Bratkowski: Z niczego na razie. Wszyscy pracujemy społecznie. Jedyne poniesione wydatki - to wynajęcie powierzchni na serwerze i koszty zorganizowania spółki. W przyszłości trzeba będzie zapewnić sobie profesjonalną obsługę informatyczną, przewidujemy także możliwość honorowania publikacji. Poza samym portalem mamy także pewne związane z nim plany biznesowe nieco innego rodzaju, ale o tym wolelibyśmy chwilowo nie mówić. Ale to naprawdę pieśń przyszłości.

Kto może w nim publikować?

Stefan Bratkowski: Najprościej byłoby powiedzieć: każdy. Ale to byłaby nieprawda. Od tekstów wymagamy pewnego minimum poziomu warsztatowego, przede wszystkim. Pisać zaś może u nas każdy - kto zaakceptuje, że teksty podlegają obróbce redakcyjnej (nie tylko adiustacji, ale także dyskusji nad tezami, życzliwej zawsze, ale bardzo pryncypialnej) i powinny być zgodne z - bardzo wprawdzie szerokim, ale jednak wyraźnym - obliczem ideowo-politycznym zespołu.

Każdy, kto wyrzeknie się skrajności i agresywności, szczególnie w słowie pisanym. Kto odrzuca wszelką demagogię, nietolerancję, rasizm. Kto wreszcie będzie zespołowi znajomy z imienia i nazwiska: tekstów anonimowych nie publikujemy z zasady, pseudonimu pozwalamy używać tylko wtedy, gdy zespół wie, kto się za nim kryje.

Które rozwiązania techniczne zastosowano przy budowie serwisu i dlaczego?

Bogdan Miś: Współpracujemy z czeskim serwisem hostingowym Webnode.com, którego system zarządzania treścią wydał się nam najbliższy ideałowi i stosunkowo prosty w obsłudze. Nie jest on naturalnie zupełnie doskonały (na przykład witryna jest zarządzana przy użyciu niezwykle skomplikowanego arkusza stylów, którego samo odczytanie i zrozumienie budowy okazało się nieco za trudne nawet dla fachowca takiej klasy, jak wchodzący w skład naszego teamu największy niewątpliwie dziennikarz informatyczny, Paweł Wimmer), to też nie wykluczamy w przyszłości jakichś zmian. W każdym razie wiemy dokładnie, co chcielibyśmy mieć: zawodowi informatycy z jednej z uczelni powiedzieli nam jednak, że zbudowanie takiego systemu od podstaw zajęłoby z pewnością około roku. A ponieważ na działalność społeczną w tym względzie trudno liczyć, zaś pieniędzy na sfinansowanie projektu chwilowo nie mamy, więc...